هرگز از دور زمان ننالیده بودم و روی از گردش آسمان در هم نکشیده, مگر وقتی که پایم برهنه ماند بود و استطاعت پای پوشی نداشتم. به جامع کوفه درآمدم, دلتنگ, یکی را دیدم که پای نداشت, سپاس نعمت حق به جای آوردم و بر بی کفشی صبر کردم.

Aggrieved because I had no shoes

I shuffled down the street

Till someone cried: There stumping goes

A man who has no feet

Then I was instantly aware

That I from pain was free

And thanked God , the Compassionate

For all He'd given me